Ergens wist ik nog vaag
Dat ik iets vergeten was
Tot op de dag van vandaag
Dat het weer bij me kwam.

Sluimerend in mezelf
Was daar het verlangen naar
Mezelf.

Een leegte, een honger
Wachtend op een wonder
Het wonder van de herinnering
Het oplossen van de vervreemding
Tussen verstand en gevoel
Tussen ik en Mezelf.

Ooit een onbereikbaar doel
Nu de thuiskomst zelf.

Want vandaag is alles anders
De dingen lijken veranderd
Maar vooral ikzelf.

Vroeger was ik ingesloten
Onder een stevig gewelf
Wat nu is opengebroken.

En in de plaats is er ruimte
En een zaligdoende vreugde
Die als een watermassa
Met een enorme kracht
Uit een diepe bron opspuit.

Dat geeft een enorme bevrijding
En een liefde
Die als een zachte heiliging
Heel je wezen besprenkelt
Als een verkwikkende dauw
Die het smachtende blad
De voldoening kan schenken.

En jij, jij ontvangt alleen maar
Als de warmte van een zonnestraal
Die langzaam heel je lijf vervult
Tot ook je hart in die koestering baadt
En elke zorg door deze vertroosting
Wegvlucht.

En er is rust
Want eindelijk kan je je hoofd neerleggen
In de krachtige palm
Van Zijn hand
Jouw eeuwige Zelf.

Woorden zijn er nu niet meer
Want er is alleen
ZIJN
Eeuwig zijn.

© Kris Janssens

Vele ouders vinden hun kinderen fantastisch, maar zelf zijn ze soms uitgeput, zitten ze met hun handen in hun haar, voelen ze zich machteloos… Sommige ouders geven te kennen hoe ze gemanipuleerd (of zelfs getiranniseerd) worden door hun kinderen.

De kinderen zijn zeker geen doetjes. Dus het is een heuse klus voor de ouders om overeind te blijven. Toch denk ik dat hier juist de uitdaging in ligt voor ons als opvoeders: ouders, leerkrachten, hulpverleners… Door dit gedrag ervaren we de noodzaak om heel stevig bij onze eigen kern te komen.

Ik denk dat sommige ouders de neiging hebben om te denken: “Deze kinderen zijn van een nieuwe, bewuste generatie, dus zij weten wel wat het beste is voor hen”. Dit is maar waar tot op zekere hoogte. Ook deze kinderen worden overspoeld door de TV, door de media, door wat anderen zeggen. Ook voor hen is het belangrijk om onderscheid te leren maken tussen wat hun diepste innerlijk of hun gemakzucht zegt of tussen wat goed is voor henzelf en wat hen aangepraat wordt. Een kind zich laten ontplooien wil niet zeggen het maar laten doen. Het vraagt juist een zeer alerte waakzaamheid, een ondersteunende feedback en een stimulerende inspiratie.

Om dit te kunnen bieden is het belangrijk dat we zelf alert in het leven staan, dat we ons niet door het leven laten overspoelen, maar dat we duidelijk voelen wat goed voor ons is.

Zo vaak heb ik reeds moeten ondervinden dat ons zoontje het lastigste is als wij gestresseerd zijn. Kinderen zijn vaak een spiegel voor wat er in ons omgaat. Het heeft geen zin je kinderen te willen aanmanen als je zelf dingen nalaat. Dan word je doodmoe, dan raak je uitgeput. Alleen als je zelf stevig in je schoenen staat (en dat heb ik met scha en schande mogen ondervinden) kan je een veilige bedding zijn waarbinnen je kinderen zich kunnen ontplooien.

Hoe kan je stevig in je schoenen staan? Er is een Boeddhistisch gezegde “Zorg steeds voor dat je gaat slapen dat alle onenigheid is opgelost, want je zou wel eens niet meer kunnen wakker worden”. Dit gezegde geeft volgens mij goed weer hoe je in je kracht kan komen: wij hebben vaak de neiging om vele dingen te laten hangen of aanslepen, maar voel je iets, pak het aan, los het op, doe er iets mee. En natuurlijk, neem de tijd om te voelen, om stil te zijn, bij jezelf te komen. Je zal verschieten wat er allemaal in jezelf verscholen ligt, wat er ligt te wachten om te ontluiken. Iedere mens is een bron vol schatten. Durf in jezelf te geloven. Durf die rijkdom in jezelf toe te laten. Wees creatief. Laat zien wie je werkelijk bent.

Dat is inderdaad een heuse opgave. Maar je kinderen zullen er rustiger door worden, ze zullen meer respect voor jou krijgen en ze zullen je waarderen. Maar bovenal zal jij je beter voelen, je (zelf)vertrouwen zal groeien en het leven zal er des te mooier door worden.

Als de waarneming van onze wereld verschilt, is het nogal logisch dat dit tot andere interpretaties en reacties leidt.

Uit onderzoek weten we allang dat wij maar een zeer beperkt deel van onze hersenen gebruiken. Het is gezien de evolutie begrijpelijk dat nieuwe generaties meer of andere delen van hun hersenen gebruiken. Het is dan ook logisch dat kinderen zich anders gedragen dan bijv. hun opvoeders of ouders, als zij de wereld anders zouden waarnemen.

Steeds meer komt tot uiting dat kinderen meer leven vanuit hun rechterhersenhelft dan vanuit de linkerhersenhelft. Bij dyslexie, dyscalculie, ADHD, enz. speelt dit vaak een rol. De linkerhersenhelft beheerst vooral het logische, lineaire denken. De rechterhersenhelft beheerst meer de creatieve en intuïtieve processen. Als een kind waarbij de rechterhersenhelft dominant is, bijv. naar een olifant kijkt, ziet het geen tweedimensionale tekening met een naam erbij maar ziet het die olifant langs alle kanten tegelijk. Hun waarneming is eigenlijk veel rijker dan de onze. Wij hebben eigelijk een zeer beperkt en statisch communicatiesysteem dat voor veel kinderen misschien als arm of archaïsch kan overkomen. Het zijn niet de kinderen die problemen hebben, maar wij.

Toch blijft het belangrijk dat beide hersenhelften goed kunnen samenwerken. Je mag de meest fantastische ideeën hebben, maar je moet ze ook in de praktijk kunnen omzetten. Ook de linkerhersenhelft is onontbeerlijk, aangeien we nu eenmaal in een “tijdsstructuur” leven.

De kunst bestaat erin om deze kinderen, in plaats van te wijzen op hun gebreken, bewust te maken van de meerwaarde die zij kunnen halen uit het gebruiken van hun rechterhersenhelft; en anderzijds hun linkerhersenhelft te stimuleren. Kruipen (als baby) is hiervoor een ideale oefening. Er bestaan ook zeer goede coördinatieoefeningen (bijv. het afwisselend en kruiselings aan je been en aan je oor komen). Een andere hulp hierbij is een lichtbehandeling.

Lichtbehandeling: ideaal bij ADHD, dyscalculie, dyslexie, depressie, vermoeidheid nog zo veel meer

Bij deze behandelvorm zit je voor een toestel dat gekleurd licht genereert waar je naar kijkt. Via het oog, de oogzenuw en de hypothalamus heeft het licht een rechtstreekse invloed op het autonoom zenuwstelsel en een groot deel van de hersenprocessen.

Kleuren hebben op zich hun belang: wij weten bijv. allen dat een groen schoolbord beter is vanwege het rustige effect. Via een lichtbehandeling wordt dit effect gebundeld en geïntensifieerd.

Enerzijds door de rechtstreekse inwerking op het autonoom zenuwstelsel kunnen alle functies van dit zenuwstelsel worden gereguleerd. En dit zijn er een heleboel: van bloeddruk en hartritme over de spraakfuncties tot allerlei gemoedstoestanden. Zo kan bijv. een kind dat teruggetrokken of wat depressief is, worden gestimuleerd om meer op de voorgrond te durven komen; kan een dromerig kind geholpen worden om daadkrachtiger te worden; en kan een overactief of overgeëxciteerd kind weer rust in zichzelf vinden.

Anderzijds helpt een lichtbehandeling de coördinatie tussen de beide hersenhelften te verbeteren. Vele kinderen krijgen zovele indrukken binnen (enerzijds door een te overvloedig aanbod, anderzijds door hun unieke waarneming (rechterhersenhelftdominantie)) dat ze niet meer weten waarop ze zich moeten focussen, met de nodige concentratieproblemen tot gevolg. Andere kinderen willen zoveel tegelijk zeggen, dat er geen zinnig woord meer uit komt en ze in plaats van begrijpbare zinnen te zeggen, beginnen te stotteren. Al deze en andere coördinatieproblemen kunnen via de toepassingen met licht verholpen worden.

Een derde toepassing waarbij een lichtbehandeling zeer nuttig is, betreft de wijdte van het gezichtsveld. Vele kinderen ADHD of dyslexie hebben een vernauwd gezichtsveld. Als wij de wereld zouden zien door een buis en dus maar een zeer klein deeltje zien van de omgeving, is het logisch dat dit meer stress, angst, onzekerheid, enz. geeft. Door een aantal lichtbehandelingen verruimt het gezichtveld waardoor ook de nodige rust en zekerheid terugkeert.

Een vierde voordeel van lichtbehandelingen bestaat uit het verlichten van fysische stressoren. Kinderen reageren vaak overactief gewoon door een melkallergie of een andere allergie. Door het licht wordt een kind geholpen om psychische én fysische indrukken te verteren. Dus het zal minder erg reageren op bepaalde voedingsstoffen en daardoor veel rustiger worden in zijn gedrag.

Een zeer groot voordeel van deze behandelingen is de eenvoud. Je hoeft gewoon wat naar het licht te kijken en een aantal behandelingen volstaan vaak. Laat ons hopen dat deze eenvoudige behandelvorm vlug door de mensheid mag gekend en erkend worden, het leven zou er voor vele mensen aangenamer door worden.

Zie ook: www.rainbow-flash.com

Deze behandeling wordt ook door mij toegepast in Koningsteen te Kapelle-op-den-Bos: www.koningsteen.be

Kris Janssens

Volgens mij zijn de overgrote meerderheid van al die afwijkingen een teken dat er een kloof is tussen wie het kind is en wat ervan verwacht wordt: een kind voelt zich niet begrepen door de wereld of het kind begrijpt de wereld niet (bijv. waarom er zoveel haat en geweld is) of er wordt zoveel meer en iets totaal anders verwacht van een kind dan het van binnen uit voelt dat het zou moeten doen.

Wederzijds BEGRIP, geduld en respect: het zijn zo’n eenvoudige woorden die toch een wereld van verschil kunnen maken. Hoe goed bedoeld een therapie ook kan zijn, het hoeft daarom allemaal niet zover te komen. Eens goed luisteren en ook eens naar jezelf durven kijken, kunnen vaak wonderen verrichten. Gaat je kind als een gek tekeer, kijk dan eens of je soms zelf met iets in je broek rondloopt (bijv. spanningen met je partner of op het werk), of staat er misschien iets te gebeuren in jullie leven (een verhuis, een nakende geboorte, …) of is er misschien iets in de omgeving waar het kind geen weg mee weet (een vriendje dat verhuist, een ruzie met iemand, …). Maar ook iets fysisch uit de omgeving kan spanningen veroorzaken, bijv. lawaai, een allergie, teveel suiker of kleurstoffen eten …

Kinderen zijn heel gevoelig voor spanningen en voor veranderingen. Ze voelen zeer veel, maar ze zijn slecht in het verwoorden van wat ze voelen. Het enige wat ze vaak kunnen doen, is ambetant zijn. Ze doen vervelend, ze zijn lastig; maar soms zijn ze gewoon moe, of begrijpen ze niet waarom oma dit of dat heeft gedaan of begrijpen ze niet waarom iemand boos is op hen… Het zijn vaak zeer simpele dingen, maar voor een kind lijkt het of zijn leven er van afhangt. En het wordt natuurlijk nog erger als spanningen, zowel fysische als psychische, blijven aanhouden. Dan zal ook het afwijkend gedrag continu worden…

Dit vraagt inderdaad zeer veel geduld om uit te zoeken wat er werkelijk aan de hand is. Maar alleen zo kan een kind zich begrepen voelen; ervaart een kind dat het “welkom” is, dat het geliefd is. En is dit nu ook niet waar we allen naar verlangen: geliefd te zijn, ons aanvaard te voelen, mogen zijn wie we echt zijn. Opvoeden is samen op weg gaan. In een ketting is iedere schakel belangrijk, zowel groot als klein, alles heeft zijn waarde. Durven jezelf in vraag te stellen, tijd nemen om een kind iets duidelijk te maken en natuurlijk ook veel genieten van wat je samen mag beleven. Wie samen op weg durft te gaan, erkent een kind in zijn waarde en dit is het mooiste geschenk wat een mens ooit mag ontvangen. Zo ontstaat een nieuwe generatie mensen: gelukkige mensen.

Kris Janssens