Ergens wist ik nog vaag
Dat ik iets vergeten was
Tot op de dag van vandaag
Dat het weer bij me kwam.

Sluimerend in mezelf
Was daar het verlangen naar
Mezelf.

Een leegte, een honger
Wachtend op een wonder
Het wonder van de herinnering
Het oplossen van de vervreemding
Tussen verstand en gevoel
Tussen ik en Mezelf.

Ooit een onbereikbaar doel
Nu de thuiskomst zelf.

Want vandaag is alles anders
De dingen lijken veranderd
Maar vooral ikzelf.

Vroeger was ik ingesloten
Onder een stevig gewelf
Wat nu is opengebroken.

En in de plaats is er ruimte
En een zaligdoende vreugde
Die als een watermassa
Met een enorme kracht
Uit een diepe bron opspuit.

Dat geeft een enorme bevrijding
En een liefde
Die als een zachte heiliging
Heel je wezen besprenkelt
Als een verkwikkende dauw
Die het smachtende blad
De voldoening kan schenken.

En jij, jij ontvangt alleen maar
Als de warmte van een zonnestraal
Die langzaam heel je lijf vervult
Tot ook je hart in die koestering baadt
En elke zorg door deze vertroosting
Wegvlucht.

En er is rust
Want eindelijk kan je je hoofd neerleggen
In de krachtige palm
Van Zijn hand
Jouw eeuwige Zelf.

Woorden zijn er nu niet meer
Want er is alleen
ZIJN
Eeuwig zijn.

© Kris Janssens

De kinderen zijn zeker geen doetjes. Dus het is een heuse klus voor de ouders om overeind te blijven. Toch denk ik dat hier juist de uitdaging in ligt voor ons als opvoeders: ouders, leerkrachten, hulpverleners… Door dit gedrag ervaren we de noodzaak om heel stevig bij onze eigen kern te komen.

Ik denk dat sommige ouders de neiging hebben om te denken: “Deze kinderen zijn van een nieuwe, bewuste generatie, dus zij weten wel wat het beste is voor hen”. Dit is maar waar tot op zekere hoogte. Ook deze kinderen worden overspoeld door de TV, door de media, door wat anderen zeggen. Ook voor hen is het belangrijk om onderscheid te leren maken tussen wat hun diepste innerlijk of hun gemakzucht zegt of tussen wat goed is voor henzelf en wat hen aangepraat wordt. Een kind zich laten ontplooien wil niet zeggen het maar laten doen. Het vraagt juist een zeer alerte waakzaamheid, een ondersteunende feedback en een stimulerende inspiratie.

Om dit te kunnen bieden is het belangrijk dat we zelf alert in het leven staan, dat we ons niet door het leven laten overspoelen, maar dat we duidelijk voelen wat goed voor ons is.

Zo vaak heb ik reeds moeten ondervinden dat ons zoontje het lastigste is als wij gestresseerd zijn. Kinderen zijn vaak een spiegel voor wat er in ons omgaat. Het heeft geen zin je kinderen te willen aanmanen als je zelf dingen nalaat. Dan word je doodmoe, dan raak je uitgeput. Alleen als je zelf stevig in je schoenen staat (en dat heb ik met scha en schande mogen ondervinden) kan je een veilige bedding zijn waarbinnen je kinderen zich kunnen ontplooien.

Hoe kan je stevig in je schoenen staan? Er is een Boeddhistisch gezegde “Zorg steeds voor dat je gaat slapen dat alle onenigheid is opgelost, want je zou wel eens niet meer kunnen wakker worden”. Dit gezegde geeft volgens mij goed weer hoe je in je kracht kan komen: wij hebben vaak de neiging om vele dingen te laten hangen of aanslepen, maar voel je iets, pak het aan, los het op, doe er iets mee. En natuurlijk, neem de tijd om te voelen, om stil te zijn, bij jezelf te komen. Je zal verschieten wat er allemaal in jezelf verscholen ligt, wat er ligt te wachten om te ontluiken. Iedere mens is een bron vol schatten. Durf in jezelf te geloven. Durf die rijkdom in jezelf toe te laten. Wees creatief. Laat zien wie je werkelijk bent.

Dat is inderdaad een heuse opgave. Maar je kinderen zullen er rustiger door worden, ze zullen meer respect voor jou krijgen en ze zullen je waarderen. Maar bovenal zal jij je beter voelen, je (zelf)vertrouwen zal groeien en het leven zal er des te mooier door worden.

Volgens mij zijn de overgrote meerderheid van al die afwijkingen een teken dat er een kloof is tussen wie het kind is en wat ervan verwacht wordt: een kind voelt zich niet begrepen door de wereld of het kind begrijpt de wereld niet (bijv. waarom er zoveel haat en geweld is) of er wordt zoveel meer en iets totaal anders verwacht van een kind dan het van binnen uit voelt dat het zou moeten doen.

Wederzijds BEGRIP, geduld en respect: het zijn zo’n eenvoudige woorden die toch een wereld van verschil kunnen maken. Hoe goed bedoeld een therapie ook kan zijn, het hoeft daarom allemaal niet zover te komen. Eens goed luisteren en ook eens naar jezelf durven kijken, kunnen vaak wonderen verrichten. Gaat je kind als een gek tekeer, kijk dan eens of je soms zelf met iets in je broek rondloopt (bijv. spanningen met je partner of op het werk), of staat er misschien iets te gebeuren in jullie leven (een verhuis, een nakende geboorte, …) of is er misschien iets in de omgeving waar het kind geen weg mee weet (een vriendje dat verhuist, een ruzie met iemand, …). Maar ook iets fysisch uit de omgeving kan spanningen veroorzaken, bijv. lawaai, een allergie, teveel suiker of kleurstoffen eten …

Kinderen zijn heel gevoelig voor spanningen en voor veranderingen. Ze voelen zeer veel, maar ze zijn slecht in het verwoorden van wat ze voelen. Het enige wat ze vaak kunnen doen, is ambetant zijn. Ze doen vervelend, ze zijn lastig; maar soms zijn ze gewoon moe, of begrijpen ze niet waarom oma dit of dat heeft gedaan of begrijpen ze niet waarom iemand boos is op hen… Het zijn vaak zeer simpele dingen, maar voor een kind lijkt het of zijn leven er van afhangt. En het wordt natuurlijk nog erger als spanningen, zowel fysische als psychische, blijven aanhouden. Dan zal ook het afwijkend gedrag continu worden…

Dit vraagt inderdaad zeer veel geduld om uit te zoeken wat er werkelijk aan de hand is. Maar alleen zo kan een kind zich begrepen voelen; ervaart een kind dat het “welkom” is, dat het geliefd is. En is dit nu ook niet waar we allen naar verlangen: geliefd te zijn, ons aanvaard te voelen, mogen zijn wie we echt zijn. Opvoeden is samen op weg gaan. In een ketting is iedere schakel belangrijk, zowel groot als klein, alles heeft zijn waarde. Durven jezelf in vraag te stellen, tijd nemen om een kind iets duidelijk te maken en natuurlijk ook veel genieten van wat je samen mag beleven. Wie samen op weg durft te gaan, erkent een kind in zijn waarde en dit is het mooiste geschenk wat een mens ooit mag ontvangen. Zo ontstaat een nieuwe generatie mensen: gelukkige mensen.

Kris Janssens