Vele ouders horen berichten over hoe bijzonder hun kinderen wel zijn en deels kunnen ze daar ook inkomen. Maar hoe voelen zij zich?

Vele ouders vinden hun kinderen fantastisch, maar zelf zijn ze soms uitgeput, zitten ze met hun handen in hun haar, voelen ze zich machteloos… Sommige ouders geven te kennen hoe ze gemanipuleerd (of zelfs getiranniseerd) worden door hun kinderen.

De kinderen zijn zeker geen doetjes. Dus het is een heuse klus voor de ouders om overeind te blijven. Toch denk ik dat hier juist de uitdaging in ligt voor ons als opvoeders: ouders, leerkrachten, hulpverleners… Door dit gedrag ervaren we de noodzaak om heel stevig bij onze eigen kern te komen. Continue reading “Nieuwetijdskinderen… allemaal goed en wel, maar wat met de ouders.”

Kinderen kunnen vaak nogal wat problemen ondervinden. De lijst met symptomen en syndromen neemt alsmaar toe. Iedere dag wordt er weer een nieuwe “ziekte” of afwijking ontdekt. Maar wat zijn we ermee? Vele mensen weten nu eindelijk wat hun kind mankeert … tot ze ontdekken dat ze daarmee nog geen stap verder zijn. Weten wat iemand mankeert, is natuurlijk goed. Maar we moeten er behoedzaam voor zijn dat dit “label” niet tussen ons en het kind gaat staan.

Volgens mij zijn de overgrote meerderheid van al die afwijkingen een teken dat er een kloof is tussen wie het kind is en wat ervan verwacht wordt: een kind voelt zich niet begrepen door de wereld of het kind begrijpt de wereld niet (bijv. waarom er zoveel haat en geweld is) of er wordt zoveel meer en iets totaal anders verwacht van een kind dan het van binnen uit voelt dat het zou moeten doen. Continue reading “Elkaar begrijpen”